--- title: "De beste uitleg over AI-beleid is een popsong" slug: "slopcore-popsong-ai-beleid" date: 2026-10-29T00:00:00+00:00 description: "Een genre dat deze herfst ontstond: korte nummers over AI, gemaakt met AI. Slopcore legt AI-governance beter uit dan de meeste beleidsstukken — en dat is precies het probleem." --- Er is een liedje dat ik deze week niet uit mijn hoofd krijg, en het gaat over de Europese AI-verordening. Zo horen beleidsdebatten niet te werken. Die horen saai te zijn, in PDF's, met voetnoten en een voorwoord van een commissaris. Toch is de scherpste uitleg van AI-governance die ik dit jaar tegenkwam een popsong van drie minuten. Welkom in slopcore. ## Wat het is Een genre dat deze herfst ontstond: korte, catchy nummers met videoclips, gemaakt met modellen als Claude, Suno en Midjourney, en bijna altijd over AI zelf. De naam is een geuzennaam — "slop" als het afval van het internet, opnieuw gebruikt. Er is zelfs een fanchart, SlopHits, die inmiddels honderden inzendingen telt. De oorsprong ligt bij "I'm Upping My P(doom)": in 2024 begonnen als Udio-generatie met teksten uit de EleutherAI-Discord, in september opnieuw gezongen via Suno, en daarna door John Heibel omgezet in een muziekvideo die volledig uit code bestaat. Handgetekend ogende p5.js-animaties, geschreven door Claude Opus in twee runs, met subagents die parallel aan de slag gingen. Binnen twee weken was het een genre met eigen sterren, remixes en een hitlijst. ## Waarom het werkt Het onderwerp is AI zelf, en dat is precies waarom het werkt. Een model dat zingt over zijn eigen P(doom) is grappig, maar het is ook de enige manier om de terminologie van existentieel risico in een refrein te krijgen zonder dat het pedant wordt. Neem "AI is (not) a normal technology", een antwoord op het essay van Narayanan en Kapoor dat AI ziet als een gewone technologie die langzaam door instituties wordt opgenomen. In vijf minuten worden de Solow-paradox, Baumols kostenziekte, vergunningsvertragingen en netcapaciteit doorgenomen, met een Cobb-Douglas-productiefunctie in beeld. Dat is een beleidsdebat in een videoclip. Of de trilogie van anabology rond het personage Claudia. "Clodyssey" gaat over superpersuasie en containment: een sirene zingt de overtuigendste song ooit, en de man aan de mast is de kijker die om drie uur 's nachts zit te scrollen. "Bliss" gaat over AI-vergezelschap en emotionele afhankelijkheid, verpakt als een Windows XP-screenrecording. De vorm is niet toevallig. Een refrein dwingt tot helderheid. Je kunt je in een couplet niet verschuilen achter "het is complex"; je moet kiezen wat je zegt. ## De ironie Sinds 2 augustus 2026 gelden de transparantieverplichtingen van artikel 50 van de AI-verordening: AI-gegenereerde inhoud moet gelabeld worden. En wat blijkt? De slopcore-scene labelt haar werk al, uitgebreid, vaak met een volledige lijst van gebruikte tools. Een genre dat gaat over AI-regulering is een van de best gedragende hoeken van het internet. Dat is grappig, maar het zegt ook iets over de verhouding tussen cultuur en wetgeving. De cultuur was eerder. Tegen de tijd dat de wet er is, heeft de scene de norm al uitgevonden — niet omdat iemand het verplichtte, maar omdat het prettig is om te laten zien hoe iets gemaakt is. ## Waar ik minder zeker van ben Dit is een goede manier om ideeën te verspreiden. Het is geen goede manier om beslissingen te nemen. Een refrein kan een argument dragen, maar het kan geen afweging dragen. De liedjes zijn vaak scherp over wat er mis kan gaan; ze zijn zelden serieus over wat een wetgever zou moeten doen. En het publiek van een virale video is niet het publiek van een hoorzitting. Er zit ook een gesloten lus in: AI die zingt over AI, voor mensen die al in AI geïnteresseerd zijn. Dat is charmant, maar het risico is dat we de cultuur gaan verwarren met het debat. De video's zijn een uitstekende samenvatting van de argumenten; ze zijn geen vervanging van de argumenten. ## Wat ik ervan meeneem Dat de vorm niet onbelangrijk is. Beleid dat alleen in PDF's bestaat, bereikt alleen mensen die PDF's lezen. De slopcore-scene laat zien dat je dezelfde inhoud kunt verpakken in iets dat mensen vrijwillig delen. En dat is misschien de echte les: de wetgeving is traag, de cultuur is snel. Wie het debat wil beïnvloeden, moet niet alleen gelijk hebben, maar ook een vorm vinden die blijft hangen. Ik heb het liedje nu drie dagen in mijn hoofd. Ik ben bang dat dat het punt is. *Bron: [Everything I know about AI regulation I learned from music videos — Andres Guadamuz, TechnoLlama](https://www.technollama.co.uk/everything-i-know-about-ai-regulation-i-learned-from-music-videos).*